Ma chi lo dice che i vecchi diventano svaniti? (I parte) $$

Nell’elogio che Cicerone fa della vecchiaia in questo breve scritto dedicato a Catone il Vecchio, si sostiene che una vita piena di interessi e soprattutto dedicata allo studio, non diminuisce affatto le capacità intellettive. Lo dimostrano tanti nomi famosi.

At memoria minuitur. Credo nisi eam exerceas, aut etiam si sis natura tardior. Themistocles omnium civium perceperat nomina; num igitur censetis eum, cum aetate processisset, qui Aristides esset, Lysimachum salutare solitum? Equidem non modo eos novi, qui sunt, sed eorum patres etiam et avos, nec sepulcra legens vereor, quod aiunt, ne memoriam perdam: his enim ipsis legundis in memoriam redeo mortuorum. Nec vero quemquam senem audivi oblitum, quo loco thesaurum obruisset: omnia, quae curant, meminerunt, vadimonia constituta, qui sibi, cui ipsi debeant. Quid? iuris consulti, quid? pontifices, quid? augures, quid? philosophi senes, quam multa meminerunt! Manent ingenia senibus, modo permaneat studium et industria, neque ea solum in claris et honoratis viris, sed in vita etiam privata et quieta.

Cicerone, De senectute 7. 21-22